Google+ Adolphsdorf - Das freundliche Dorf im Teufelsmoor: Op Platt vertellt Google+

Montag, 22. Dezember 2014

Op Platt vertellt

Op de Wulkenbank, direkt vör sienen Amtssitz op Wulk 2, sitt Petrus un kiekt sick üm. He hett vun düssen Platz een gooden Överblick un freut sick, wenn he süht, dat sien himmlischet Personal recht flietig is. Jüst kümmt Knecht Ruprecht de Hauptstraat langdahl. He geiht vörnöver böögt un grummelt vör sick hin. „Na, ool Knecht“, snackt Petrus em an, „du schienst recht untofreeden. Kumm, sett di dahl un verkloor mi, wat di quält!“ Knecht Ruprecht verfehrt sick meist, as he Petrus gewohr ward, man he sett sick ardig blangen den Chef op de Bank.

„Weet gor nich, wo ick anfangen schall“, stöhnt he, „nu bün ick all siet över 100 Johr de Kutscher bi den Wiehnachsmann, un ick maak mien Arbeid geern. Man dat ward vun Johr to Johr leeger mit de Transportverhältnisse un de logistische Opgaav. Anfungen sünd wi mit den normalen Sleeden, - tweespännig. De twee witten Peer hebbt den ganzen Sommer över mang de Wulken spazeert un weern to Wiehnachen stark un utroht, dat se de Fohrt över de Wulken bit na de Eer un to all de Kinner schaffen kunnen. De Sleeden hett ok licht langt för de Pakete, de wi mittonehmen harrn. Vör dörtig Johren hebbt wi den grooten Sleeden anschafft un müssen veerspännig fohren un middewiel hebbt wi ümstellt op den Sworlastsleeden mit veer verstärkte Kufen un föhrt sößspännig. To’n Glück künnt wi in den Stall vun de Holstenhallen Ersatz-Peer to’n Wesseln ünnerstellen. Dor fallt dat gor nich op, wenn över de Fierdaag een Schoof witte Peer in de Boxen staht. Wi mütt blots tosehen, dat wi de Schimmel rechttiedig vör dat groote Rieder-Turnier wedder afhaalt, anners kriggt wi Arger mit den Hallen-Meister.“

Petrus böögt sick so’n beeten vör un kiekt Ruprecht mit’n Grientjer an. „Mi schient, de Logistikafdeelung funkschoneert doch prima. Worüm maakst du liekers so een verkneepen Snut un hest Sorgenfolden in’t Gesicht?“, fragt he. Knecht Ruprecht ritt sick de Mütz vun’n Kopp un kleit sick de letzten Hoor op sienen Dötz. „Tja“, seggt he, „sowiet is allens in Ordnung, man ick bün nu all bang vör de Fohreree an’n Hilligabend. Sünnerlich in Sleswig-Holsteen ward dat jümmer riskanter mit den grooten Sleeden. De is ja nich so wennig, geiht nich so good in de Kurven. Un een langen Bremsweg hett so een Sworlastgefährt ja ok.“ „Dat verstah ick woll“, sinneert Petrus, „man jüst in Sleswig-Holsteen schull dat doch keen Problem sien. Is doch allens plattet Land, keene Bargen, wenig Hochhüüs, keen hoogen Wold.“ „Stimmt!“ gnurrt Ruprecht, „aber hest du mol de Windkraftanlaagen tellt? Un vun de Funkmasten för dat dösige Telefoneeren mit den lütten Handklönkassen gifft dat ok jedet Johr mehr. Dat sünd allens Hindernisse op de Fohrt dörch de Wulken. Wenn mien Gespann sick in so een Windmöhl verhaakt, geiht dat in Dutt un kaputt.“

„Kannst du denn nich op de Straaten föhren?“ will Petrus weeten. „Gah mi los!“ stöhnt Ruprecht op, „dat is ja noch veel leeger. Entweder de Sleeden kippelt in de deepen Slaglöcker, oder he verhaakt sick in een Afsperrung vun de veelen Bustellen. Dat is echt keen Lösung! Op düssen Weg kann ick to’n Bispeel in Niemünster veele Kinner gor nich besööken. Dor is vör luuder Bustellen keen Rankaamen mit den Sleeden. Dor behölpt wi uns dütt Johr mit Uthölpers op Tiedarbeid-Basis. De mütt dat letzte Enn to Foot gahn, dat de Kinner eer Geschenke kriggt.“

Knecht Ruprecht is mit siene Gedanken all bi dat neegste Problem. He druckst een beeten rüm un weet nich recht, woans he dormit rutkaamen schall. „Segg mol, Chef“, fangt he an, „meenst du nich ok, dat wi uns Logistik ümstellen mütt?“ „Wat meenst du, ool Knecht?“ fragt Petrus trüch. „Wenn wi den Transport vun den Wiehnachsmann un de Pakete uteenanner deelt, künnt de Saaken vun dat Personal an de richtige Steed bröcht warrn, un de hillige Mann snappt sick dor blots den Sack mit Geschenke un leevert se bi de Familien af. Dat wöör uns veel Tied spooren.“

„Mein Zeit“ seggt Petrus, „wat ward dat an Peronal bruken?“ „Üm ehrlich to sien“, stamert Ruprecht, „ick wull sowieso een Geschwader vun dat fleegende Personal anfordern – also Transport-Engel, de noch een poor goode Taten op eer persönlichet Konto brukt. Anners künnt wi den Paket-Barg dütt Johr gor nich verdeelen. Oder kannst du dat verantworten, dat veertig Perzent vun de Kinner eer Geschenk erst an den tweeten Wiehnachsdag kriggt?“ Petrus weegt sienen Kopp een poor Mol hen un her, man denn kann he sick dat Grienen nich mehr verkniepen. „Ick heff mi all dacht, dat dat so kümmt,“ seggt he, „wi wüllt doch de oolen Traditschonen nich ännern. Du kriggst all dat Personal, dat du brukst. Wi mobiliseert all de Engels un Hölpslüüd, de wi hebbt. De Kinner op de Eer schüllt ok dütt Johr eern ganz besünneren Dag hebben. Wenn alle Welt den Gebordsdag vun unsern Junior-Chef fiert, sorgt wi dorför, dat ok allens klappt. Un eenmol in’t Johr is doch man Wiehnachen.“ 

Autorin Birgitt Jürs für den Holsteinischen Courier

Mehr jahreszeitliche Geschichten "op Platt" finden Sie bei "De Plattsnackers"