Google+ Adolphsdorf - Das freundliche Dorf im Teufelsmoor: Dat Wiehnachtsgeschenk Google+

Mittwoch, 24. Dezember 2014

Dat Wiehnachtsgeschenk

De Kerzen in den Dannboom lüchen warm in de Stuuv un op de Speelsaken, vör den Dannboom. Links lääg een Märchenbook un een Karton mit Legosteen. De harr Mudder köfft un meent, dat Kinner ohn Böker arm dran sünd, un mit de Legosteen kunn de Jung doch ok good spelen un vele feine Saken tohoopsetten.

"Mag ween", hett Vadder seggt, "mag ween." Denn aver hett he sien Fru so een beten wat vun de Siet ankeken un meent, dat so'n Kraam doch wohl nich dat rechte Speeltüüg für sien Jung weer. Nee, dat weer wat för Kinner, de gern dröömt, un worr vun Öllern schenkt, de dat wohre Leben nich seht un ok wohl nich sehn wüllt.

In de Mitt lääg een Football, den harrn se tohoop utsööcht. Op de rechte Siet aver, dor maschier een Trupp Suldoten achter een Kanoon, mit de de Jung ok richtig scheten kunn. Alls weer genau utricht, dat harr Vadder doon, denn he kenn dor wat vun, draag he doch sülbst den 'Bunten Rock'.

Mudder sammel noch rasch een paar Papierfitscher vun Teppich, stell sik dorna vör'n Dannboom un keek wat nadenkern in de Kerzen. Seeg ut, as wull se noch een beten Festdagsfreud in sik opsugen. Do keem Vadder, stell sik neben ehr un schüttel den Kopp: "Een Märkenbook för unsen Jung. Mal sehn, wer recht kriegt."

Mudder sloog de Oogen daal, un ohn dat se dat wull lüff se de Ünnerarms un de Hann'n verkrampfen sik to lütte Füüst. Mit datsülbe aver läät se de Arms wedder sacken un se bummeln blots noch schlaff vun ehrn Schullern hendaal, as hören se gor nich to ehr.

As de Jung de Geschenke seeg, sprung he hoch un fung gliek an mit de Suldoten to spelen. Op den Football keek he flüchtig, dat Märkenbook un de Legosteen läät he links ligg'n. Nu smeet Vadder sik inne Boost, lach Mudder to un sien Blicke sään: "Kiek, nu sühts dat."

Dat Radio speel 'Stille Nacht'. Dat Licht vun de Kerzen brook sik in de blanken Kugeln un in Mudders sylvern Brosch, de ehr slicht bruun Kleed zier. Vadder seet in Sessel, de Jung speel mit sien Suldoten op den Footborrn. De Fiende stunn'n links, un rechts, achter de Kanoon, maschieren sien Suldoten. Dorna worr dat ernst. He rich de Kanoon, grööl: "Feuer!" un bums! een Vulldreper. Een Sudot full um, he harr em den Kopp afschaten. Dat dä den Jung nu wedder leed, so echt wull he doch gor nich spelen. Man Vadder tröös em: "Kopp hoch! Ohn Verluste geiht dat nich. Nu biet de Tään tohoop: Een Suldot mutt hart ween, ok gegen sik sülbst."

Mutter stunn een beten torügg in Düstern. Miteens leep se in dat Bad, um ehr Taan'n nich to wiesen. Denn Tran'n kunn ehr Mann op den Dood nich utstohn. Se weern würdelos un verkliestern blots den klaren Blick. Un — um alls in de Welt, se wull dat Fest doch nich verdarben.

Dree Suldoten mussen an dissen 'Hilligen Obend' ünnern Dannboom ehr Leben noch laten, een verlor den rechten Arm un een dat linke Been.

Twischen de Daag weer de lütt Feldherr alleen in't Huus. Dat Kinnerbook harr he noch nich opslogen, un de Legosteen weern noch nich utpackt. Dorför harr he sik utspekuleert, dat gele Arfen ok good as Kanoonkugeln to bruken weern. Un wedder speel he Krieg. As aver na tein Minuten noch twee Suldoten tweischoten op de Eer lägen, gung em dat doch in't eegen Fleesch. Lustlos baller he paarmol op dat Dischbeen, denn op den holten Nußknacker sien Snuutwark. Doch schiet, de Arfen prall'n af un nie kunn he sehn, wo he em drapen harr.

He keek sik um. De Nameddagssünn schien in't Finster. Een Sünn'nstrohl brook sik in een Kugel un blenn em as een Blitz. Miteens steeg em dat Bloot to Kopp un sien Oogen lüchen: "Ja, dat muß Spaas maken!" He stell de Kanon op den Disch, fütter se, ziel un klirr. Een Kugel lääg tweisplittert op den Footborrn.

O, weh! He schrock tohoop. Dat hett he nich wullt. Rasch de Schörrn opsammeln un wegsmieten. Aver Spaas hett dat maakt. Noch eenmol; ja, worum nich? Mudder worr dat nich marken. Un hett Vadder nich seggt: "Een Suldot mutt hart ween, ohn Verluste geiht dat nich?" — 

"Peng!" do splitter ok al de tweete Kugel. De drütte, veerte un foffte muß an gläuben. Bi jeden Dreper hüpp he as unkloog dörch de Stuuv un grööl vör Lust. Erst as sien Öllern in de Döör stunn'n keem he to sik. Man do hungen noch jüst twee Kugeln in den Boom. All de annern lägen tweisplittert op den Footborrn, vermengeleert mit een Handvull gele Arfen. 

As Mudder dat seeg, worr se bleek, un greep na den Jung. De aver witsch ünnern Disch hendörch un verkroop sik achter Vadder, dat Mudder blots noch hölplos mit de Hann'n fucheln kunn. Vadder lüff de Arms as een Paster, de den Segen snackt. Denn begöösch he Mudder: "Nu heff di doch nich so, is doch keen Weltünnergang, — de paar Schörrn!"

Wat laater kroop Mudder ünnern Dannboom un feeg de Splitter tohoop. Vadder seet in'n Sessel, streck de Been un lees de Zeitung. Miteens schreeg Mudder op, se harr sik deep in den Mittelfinger sneden. Rasch heel se de Hand över de Schüffel, dormit dat Bloot nich op den Teppich drüppel un leep ut de Stuuv. Vadder keek ehr na und dormit weer de Saak för em ok afdoon. Wo keem he ok hen, wenn he sik wegen so een lütten blödigen Finger un een paar Dannboomkugeln den Kopp tweibreken wull. He harr annern Kraam to bedenken — weltwiet!

Un recht harr Vadder je ok: Denn solang as een Mudder noch de Schörrn tohoop fegen kann, is alls nich so slimm.

Mehr Weihnachtsgeschichten auf der Webseite von Heinz Rehn.